Пайшла з жыцця Наталля Адамовіч
Дачка пісьменніка Алеся Адамовіча да апошніх дзён захоўвала памяць і збірала матэрыялы пра свайго славутага бацьку.
Пра смерць Наталлі Адамовіч паведаміла кіраўніца Беларускага ПЭНу Таццяна Нядбай.
Наталля Адамовіч нарадзілася вясной 1954 года ў сям’і пісьменніка Алеся Адамовіча і філолага Веры Адамовіч.
Пасля смерці бацькі яна захоўвала і вывучала яго сямейны архіў, дапамагала публікаваць лісты і запісныя кніжкі пісьменніка, удзельнічала ў падрыхтоўцы новых выданняў яго твораў.
— Зусім нядаўна мы размаўлялі з ёй — напярэдадні прэзентацыі ў Музеі Вольнай Беларусі аўдыягіда «Сцежкамі Адамовіча», прысвечанага дзяцінству і жыццю Алеся Адамовіча, — узгадвае Таццяна Нядбай. — Расказвалі пра нашы навіны, пра тое, што цяпер робім для прэміі яго імя…
Наталля заўсёды была неад’емнай часткай гісторыі прэміі імя Алеся Адамовіча, заснаванай Беларускім ПЭНам. Яна цікавілася ўсім, што адбывалася вакол прэміі, падтрымлівала яе і ў меру сваіх магчымасцяў дапамагала. Калі цырымоніі ўручэння праходзілі ў Беларусі, Наталля прыходзіла на іх і брала ўдзел ва ўшанаванні лаўрэатаў.
Мы ўдзячныя ёй за гэтую шматгадовую прысутнасць побач, за ўвагу, падтрымку і клопат пра захаванне памяці і спадчыны Алеся Адамовіча.
Оцените статью
1 2 3 4 5Читайте еще
«Ноль дней без кринжа про школу»
Фотафакт. Завершаныя будаўнічыя працы па ўзвядзенні будынка «Нацыянальнага музея Беларусі»
«На 10 кг похудел». Соучредитель архитектурной студии ZROBIM architects рассказал о четырех месяцах в СИЗО
Конвейер репрессий. 73‑летнего афганца осудили по двум политическим уголовкам. Серьезную тревогу вызывает состояние здоровья по меньшей мере 185 политзаключенных
Цифра дня. На сколько процентов выросла коррупция на Витебщине за год
«Фраза «мы робім гэта для сябе» падмяняе пытанне: чаму сацыяльны аб’ект не адрамантавалі за бюджэтныя сродкі?»
Избранное
«Фраза «мы робім гэта для сябе» падмяняе пытанне: чаму сацыяльны аб’ект не адрамантавалі за бюджэтныя сродкі?»
«Так воспитан: если беда у соседей – надо помогать, надо выручать»
«И что вы думаете, окупились мои страдания»
Болезненное сравнение: как вузы Беларуси выглядят в мировых рейтингах на фоне университетов Польши и Литвы
Тамаз Пипия: «Самое страшное – не тюрьма и даже не физические истязания, а оказаться безоружным в руках откровенного террора»
«Все ключевые игроки процесса видят эту роль. И она не остается незамеченной сегодня»